Kontekst, cel, interwencja

W ciągu ostatnich 20 lat Jedwabne urosło do rangi ustanowionego aktem prawnym symbolu polskiego zbrodniczego antysemityzmu. Ten prawny akt to jedwabieńskie „Postanowienie" prokuratora IPN-u, Radosława Ignatiewa z czerwca 2003 r. Prokurator obwinił 40 anonimowych Polaków o zamordowanie jedwabieńskich Żydów.

Prace archeologiczne rozpoczęto 2 kwietnia 2001 przeszukiwaniem terenu, ekshumacje jako takie miały miejsce w dniach 21–23 czerwca. Natomiast 10 lipca, czyli 2 lata przed ukończeniem śledztwa, prezydent Aleksander Kwaśniewski przeprosił za polskie sprawstwo jedwabieńskiej zbrodni z „hitlerowskiej inspiracji i za hitlerowskim przyzwoleniem”, co potem powtórzył Ignatiew. Przez 17 lat nikt tego wniosku nie konfrontował. W rezultacie opinia publiczna zainteresowanych państw i narodów traktuje „Postanowienie” jako oficjalne stanowisko Wymiaru Sprawiedliwości III RP tej kwestii (prezentacja #1; 02:55).

Przez lata, nadzieję na ujawnienie prawdy pokładano we wznowieniu ekshumacji, lecz wiosną 2019 r. prokurator generalny RP, zdecydował, że wznowienia nie będzie. Okazało się jednak, że opis dotychczasowych badań zawiera zignorowane przez R.  Ignatiewa materialne dowody wyłącznego niemieckiego sprawstwa. Równocześnie stało się oczywiste, że jedyną możliwością przynajmniej częściowej neutralizacji wniosków Ignatiewa jest postępowanie prawne przeciw szerzącym oszczerczą wersję zbrodni. Dlatego powołaliśmy Inicjatywę Obywatelską Jedwabne 41, której podstawą faktologiczną jest książka dr Marka Kamińskiego "Zamiast eksumacji" (zakładka), wykazująca, że obecna wersja jedwabieńskiej tragedii nie tylko nie ma nic wspólnego z jej rzeczywistym przebiegiem, ale jest jego zaprzeczeniem.

Następny krok, czyli pozwanie oszczercy, okazał się nie lada wyzwaniem, zwłaszcza, że dla rangi sprawy musiałby być to ktoś o znaczącym prestiżu społecznym i intelektualnym. I właśnie wtedy pomocną dłoń wyciągnął do nas Michał Bilewicz, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, w postaci dziś słynnego wpisu na Platformie X z okazji wyników pierwszej tury wyborów prezydenckich:

„Wybór jest prosty: sprowadza się do tego, po której stronie stodoły w Jedwabnem staniesz. Czy z jej podpalaczami, dobijającymi ofiary siekierami i widłami? Czy po stronie Antoniny Wyrzykowskiej, która ratowała Żydów, za co musiała uciec z miasta?”

Wpis ten stanowi ewidentne i celowe oszczerstwo. W związku z tym zdecydowaliśmy się pozwać prof. Michała Bilewicza o zniesławienie.
Obecnie jesteśmy na etapie poszukiwania odpowiedniej kancelarii prawnej.

Jednocześnie, aby uprościć Państwu zapoznanie się z naszymi argumentami, przygotowaliśmy poniższą serię dziesięciu 9–12-minutowych wideo-prezentacji do obejrzenia, których zapraszamy.

1. Wstęp 

Przedstawienie powodów powołania Inicjatywy Obywatelskiej Jedwabne 41,
wyjaśnienie jej celów  i zasygnalizowanie  tematów pozostałych  9 segmentów tej serii.

2. Przeoczone oczywistości

Wskazanie powszechnie i od początku znanych, bezdyskusyjnych 
faktów wykluczających polskie sprawstwo zbrodni.

3. To są pańskie dane panie prokuratorze

 Analiza wyników śledztwa  IPN uwzględniająca zawarte w nim
niedorzeczności i fakty przeczące obecnej wersji tragedii.

4. Rozstrzelanie

Ustalenie sposobu wstępnego wyeliminowania  40-50 najsilniejszych

Żydów, który to IPN  uznał za „nieustalony”.

5. Polowa Gasskammer jednorazowego użytku 

Ustalenie zasadniczego - oprócz ewentualnego oporu - powodu wstępnego
zamordowania najsilniejszych mężczyzn i ujawnienie pominiętych
przez IPN dowodów rzeczowych niemieckiego sprawstwa
mordu głównego, czyli spalenia w stodole.

6. Kto mordował Żydów?

Wskazanie, głównie na podstawie żydowskich źródeł, rzeczywistych
wykonawców jedwabieńskiego mordu jako
polskojęzycznego komanda z Prus wschodnich.

7. Geneza oszczerstwa

 Wyjaśnienie genezy jedwabieńskiego oszczerstwa ze scharakteryzowaniem
jego głównych autorów i ich wkładu w obecnie przyjętą wersję  tragedii.

8. Podlaskie Gliwice

Próba wyjaśnienia przyczyny dla której Niemcy włożyli  tak duży
wysiłek operacyjny by stworzyć pogromowy pozór jedwabieńskiego mordu.

9. Nigdy więcej ekshumacji

Analiza wyników częściowej ekshumacji z wiosny 2001 roku po kątem jej
ewentualnego wznowienia, które to mogłoby nieodwracalnie  pogmatwać kwestię sprawstwa.

10. Posumowanie i wnioski

Przypomnienie kluczowych faktów, przedstawienie dotychczas
nieuwzględnionych ofiar tragedii i propozycja postępowania
w celu przynajmniej częściowego naprawienia wyrządzonych krzywd.